We zijn de grens gepasseerd

Vanuit Bairnsdale zijn we via Lakes Entrance gereden richting Orbost. Een saaie weg met aan weerskanten van de Princes Highway alleen maar bomen. Op sommige stukken kon je nog goed zien dat er bosbranden geweest waren omdat de onderkant van de bomen nog zwart waren. Maar de eucalyptusbomen kunnen daar wel tegen. Zij laten hun bast toch eens in de zoveel tijd vallen en krijgen dan weer nieuwe. Maar uit de bast komen ook allemaal blaadjes. Zo zagen we veel zwarte stammen waaruit veel groenen blaadjes waren verschenen. Echt een apart gezicht. Verder was er nauwelijks wat interessants te zien. We kwamen niet door Orbost heen maar reden er langs. Daar missen we ook niet veel aan. We hadden er al eens gekampeerd op een kleine camping zodat we het kleine plaatsje al eens hebben bekeken. Verder doorgereden naar Cann River, de laatste grotere plaats voor de grens van de staat NSW. Daar is een leuke goedkope camping waar je voor 11 dollar 50 een plaats kunt krijgen met stroom. Maar het was nog vroeg en we wilden verder.
Bij Genoa, het piepkleine plaatsje net voor de grens is een rest-area. In Australië waarschuwen ze autorijders met veel borden langs de weg om voldoende rust te nemen om ongelukken te voorkomen. Er zijn dan ook veel rustplaatsen. Sommigen zijn gewone parkeerplaatsen vlak langs de weg, maar er zijn er ook waar je je caravan of camper kunt parkeren en daar overnachten of langer. Dit was een rustplaats waar je 72 uur mocht overnachten gratis en er stonden ook diverse campers en caravans. Er is een gebouwtje met wc’s en douches, alleen met koud water. Bij de heren werkte er van de 3 douches maar ééntje en er is maar 1 wc. Bij de dames waren er meer wc’s maar zonder wc papier. Dat hadden we zelf wel, maar het water is niet geschikt om te drinken. Wij hadden helaas niet veel water meegenomen omdat we hier niet op gerekend hadden.Een vrouw vertelde dat er vlak over de brug een hotel is, en mogelijk konden we daar water krijgen. Daar naartoe gelopen over een hele oude en niet echt betrouwbare brug. Water konden we wel krijgen, maar het is regenwater. Dat moet eerst gekookt worden. De vrouw van het hotel vertelde dat er in de buurt geen enkele woning op het waterleidingsysteem van de overheid is aangesloten. Allen gebruiken regenwater wat ze opgevangen hebben. Zij noemen het tankwater.
Zoveel gas hebben we nou ook weer niet om alle water eerst te moeten koken daarom besloten we verder te rijden. Het dichtstbijzijnde plaatsje waar je gewoon water kan krijgen heet Mallacoota en is ongeveer 25 km verderop. Heen en terug betekend dit 50 km rijden alleen om schoon drinkwater op te halen. Helaas, maar dat vonden we toch te gortig. We reden door naar Eden waar we bij de I info vroegen om een goedkope camping. Dat kregen we, alleen was de info niet juist. De eerste camping waar we kwamen kost 54 dollar per nacht. Het is hier hoogseizoen én het is aan zee dus dan moet je de hoofdprijs betalen, dat wisten we maar dit vonden we wel al te duur.
We reden verder bij de top touristpark verderop konden we een plekje krijgen voor maar 17 dollar. Dat hebben we direct gedaan. Een plekje zonder power, met stroom kost 30 dollar, maar wij hebben voorlopig geen stroom nodig. De koelkast van de camper werkt helaas niet goed en onze apparaten kunnen we wel opladen in de campingkitchen. Nadat we een plekje opgezocht hebben zijn we de camping rond gelopen, en ook even naar de zee. Even met de voeten voelen wat de temperatuur van het water is. Dat viel mee.. Bijzonder dat de begraafplaats ook vlak aan zee ligt. Langs een meer over een houten boardwalk terug gelopen naar de camping en eten gemaakt.

We zij nu dus in de staat New South Wales oftewel NSW.
Onderstaande borden zijn het enige wat je merkt als je de grens over gaat.

En als je achterom kijkt zie je aan de andere kant het bord van de staat Victoria die we net hadden verlaten.